4.2.2009 - AVUÇLARIMDAN SEN DÜŞÜYORSUN
Suskun gecelerin mor hüzünlerinde, Sensizliğin hırçın kelimeleri doludizgin dökülür kalemimden. Karanlığın yaban kokan havasında ararken seni İstanbul'u ufalıyorum ellerimde avuçlarımdan sen düşüyorsun. Vapur iskelesinden Kızkulesi'ne kadar uzayan sözlerim ve esaret kimliğimi yüklediğim kalemimle yazıyorum aşkını kaldırım diplerinde birikmiş sulara. Fırtınlar kopuyor vakitli vakitsiz yüreğimde. İstanbul'u ufalıyorum ellerimde avuçlarımdan sen düşüyorsun. Çok zor senin derdinin arasına sıkıştırmak onca derdi. Bir bacağı kırık bir iskemle gibi, ne dengesini bulur,ne de yorgunluğumu savuşturur yaşam. Her hatırladığımda gidişini, İstanbul'u ufalıyorum ellerimde avuçlarımdan sen düşüyorsun DİLEK
2008
| 
