Sararmış,solmuş yaprakların arasında
Eskiyen bir yaşam…
İki ömür değil,
İki ayrı ve büyük yalnızlıktır yaşadığımız.
Hiç kimseyi,
Bu kadar büyük bir özlemle
Beklemedim ben.
Her sabah sensizliğe doğan güneşi,
Karanlığın yüreğime,
Gene sensizlikle doğacağı
Gecelerde batırdım.
Belki gelirsin,belki okursun diye
Özlemimi mürekkep yapıp kalemime
Sayfa sayfa döktüm kağıtlara…
Şimdiyse;
Sararmış,solmuş sayfaların arasında
Eski kalan bir yaşamın kitabı benimkisi.
Açılmamış,okunmamış…
DİLEK
